Po długiej przerwie wracam. Dziś o ludziach. Dlaczego tak bardzo lubię siedzieć w domu. Dlaczego tak bardzo nie lubię chodzić do kina, na zakupy, gdzieś gdzie są ludzie.
W podstawówce byłam uśmiechniętą dziewczynką bez problemów, nie przejmowałam się opinią innych, chodziłam w dzwonach i kolorowych bluzkach w totalnie nie dopasowanych butach byle żeby było wygodnie. Każdy był ubrany na swój sposób. Nikt nie wytykał się palcami. Jeśli się obgadywano, to dlatego, że koleżanka z ławki nie chciała Ci pożyczyć różowego ołówka, bo bała się, że już jej go nie oddasz. Przewróciłeś się na wf-ie, wybiłeś palca grając w koszykówkę, wszyscy podbiegali pomagali Ci nawet gdy Cię nie bolało. Po szkole spotykano się. Koleżanki z osiedla pomagały Ci budować domek dla chomika, z chłopakami dzwoniliście dzwonkiem do domu tej grubej sąsiadki z czwartego piętra, która już dawno dowiedziała się, że to ty robisz jej takie psikusy. Dopiero w gimnazjum to wszystko się zaczęło. Przyjdziesz do szkoły w kolorowej bluzce i dzwonach wyśmieją Cię. Nie zrobisz sobie dokładnego makijażu, wyśmieją Cię. Obgadają Cię dlatego, że przyjaźnisz się z największą pierdołą w klasie. Przewrócisz się na wf-ie śmieją się. Przez całe gimnazjum udawałam kogoś kim nie jestem. Byłam ciągle śmieszna, uśmiechnięta, tylko dlatego, żeby się komuś przypodobać. Tak wiem byłam dziwna. Gdy nie było mojej przyjaciółki w szkole, potrafiłam sama przesiedzieć na korytarzu te siedem godzin. Całą pierwszą i drugą klasę miałam na nich wszystkich wywalone. Miałam ich wszystkich totalnie w dupie. Od trzeciej klasy chciałam żeby ktoś jeszcze ktoś inny mnie polubił. Zaczęłam ubierać się w markowych sklepach, kupować markowe buty. Pamiętam, że kiedyś jedna dziewczyna z klasy gdy zorientowała się, ze nie założyłam "vansów" zapytała się co się z nimi stało, dlaczego ich nie mam i zupełnie odwróciła się ode mnie. Totalną głupotą jest dla mnie ocenianie kogoś po ubiorze, wyglądzie. Przyznam, ze kiedyś sama tak robiłam, ale przejechałam się na tym gdy osoba gruba, brzydka pomogła mi w trudnej sytuacji. Od tamtej pory patrze na ludzi inaczej. Jedna z osób mi bliskich ostatnio bardzo mnie zawiodła. Więc czasem osoby z którymi znasz się długo, szanujesz ich i lubisz chcą dla Ciebie źle. Jedyny powód zazdrość.
Podziwiam ludzi, którzy nie przejmują się opinią innych, którzy dążą do spełniania siebie, nie patrząc na ludzkość. Ja dopiero do tego dążę.
Jest rozpoczęcie roku. Przychodzisz do nowej szkoły sam. Nie znasz nikogo. Chcesz poznać się z kimkolwiek w klasie, mieć jakiś znajomych. Jesteś dla kogoś miły a ten ktoś jest jakiś prymitywny. Dochodzisz do grupki "lepszych" dziewczyn chcesz pogadać, poznać się. One patrzą na Ciebie jak na innego, gorszego. Wzrokiem pokazują Ci, żebyś od nich odszedł bo nie jesteś szczupły jak one, nie jesteś ubrany na czarno, nie masz takiego stylu jak one.
To my sami budujemy reputacje o sobie a nie inni o nas. Chcemy pokazać się z jak najlepszej strony, dlatego nie jesteśmy sobą. Gdy już wejdziesz w ten krąg "lepszych" łatwo z niego wyjdziesz po dziesięciu minutach gdy opowiesz kawał o martwych płodach który nikogo nie śmieszy, bo wtedy stajesz się sobą. Albo próbujesz być sobą.
Czasem udajemy kogoś kim nie jesteśmy zakładamy różne maski tylko po co.
W liceum staram się mieć tych ludzi totalnie w dupie. Mam wyrobione własne zdanie na dany temat i nie wstydzę się tego mówić.
Nie wiem dlaczego niektórzy chcą dla nas aż tak bardzo źle. Ludzie wykańczają ludzi. Samozagłada ludzkiego gatunku. Żałujmy, że nie jesteśmy grubymi kotami.
Spełniajmy swoje marzenia, miejmy zdanie innych głęboko gdzieś, miejmy pasje, zainteresowania, bądźmy szczęśliwi, nie zabijajmy się psychicznie. Tyle w temacie.

Na pocieszenie, przed Państwem NAJLEPSZY KOT ŚWIATA.